Terwijl ik de letters op mijn toetsenbord indruk voor dit stukje, hangt er een gevoel van wat ik ook had in de jaren 80. Dreiging van een koude oorlog, het leven duurder, Hilversum 3 en wat brengt de toekomst? Projecteer het geheel naar nu; Oekraïne, Iran, stijgende prijzen en een onzeker gedachte over morgen.Een akelige stemming dat de laatste weken steeds meer plek inneemt.

Wat mij opvalt in mijn omgeving is dat de bloemen, naar mijn mening, er zeer vroeg uit zijn. Krokussen had ik weken geleden al gezien. Kort daarna kwamen de narcissen en ik zag al veldjes speenkruid, geel van de bloemen. Zou het misschien kunnen dat de bosanemoontjes er ook al zouden zijn. Natuurlijk gaf de online wereld mij daar al antwoord op. Ja! Nu nog hopen dat ze op mijn plekkie ook al in de volle bloei staan.

Dat waren ze. Niet in grote hoeveelheden maar genoeg om mij een tweetal uurtjes zoet te houden. En kon ik de grote boze wereld vanuit kikker perspectief bekijken. Ik zag alleen maar mooie dingen. De zon scheen soms uitbundig wat alles kleur en glans gaf. Ik heb kevertjes van héél dichtbij gezien en nog een worm die naar boven kwam. Om maar weer snel de donkere, vochtige aarde op te zoeken. Weg waren de gedachten en zorgen over de dag van morgen en wat wij vandaag nog moesten doen. Eventjes bevrijd van de wereld waarin wij leven. De anemoontjes schitterden in het licht, hun meeldraden als antennes naar de zon gericht. Af en toe wiegend in de koele bries die er hing. Ik heb ze van heel dichtbij bekeken zoals je hieronder ziet.