Ik moest ze even zoeken, want het heeft een voorkeur voor beukenhout. Er lagen wat takken en stukken bij elkaar. Het was al aan het vergaan. Ideale voedingsbodem voor allerlei organismen die het hout omzetten naar aarde. De oorzwammetjes die erop groeien zijn, denk ik, één van de eersten die van het hout “eten”.

Het is zo jammer dat je de oorzwammetjes meestal van boven ziet. Je kijkt dan alleen tegen een stukje wit aan. Soms, lijkt het, net alsof er vogelpoep op zit. Maar draai je zo een zwammetje om en bekijk je het van de onderkant, dan gaat er een wonderlijke wereld open. De platen die vanuit het midden naar de rand toe lopen, de minuscule haartjes die op het bolletje groeien. En dan de vormen die het aan kan nemen, rond, ovaal, met zijn allen tegen elkaar. Ik ben ze al in alle maten tegen gekomen. Wanneer ik het geheel dan tegen het licht houdt, geniet ik van hoe het gebouwd is, en hoe het geheel in elkaar steekt. Wat een verbazingwekkend schepsel, machtig mooi om te zien.

Voor het fotograferen heb ik gebruik gemaakt van een flitser en met behulp van een kleurfilter heb ik geprobeerd om wat meer leven aan die bewolkte grijze dag te geven. Omdat het al tegen de avond aanliep was het minimale licht niet voldoende voor een mooie foto. Het schijnsel wat ik toegevoegd heb geeft, naar mijn mening, toch zo veel extra’s.