Vvrrroeg uit de veren. Nog eerder opstaan dan op een doordeweekse werkdag. Ik word gedreven door het feit dat ik in de ochtend de heideblauwtjes wil fotograferen. Want ze zijn er!

Over de verlichte snelwegen rij ik naar mijn favoriete stuk heide, waar ik al jaren kom. Een, voor mij, rustig stukkie. Net met zonsopkomst draai ik de lege parkeerplaats op. Uitstappen, spullen pakken en richting het veld beginnen te lopen gaat in één stuk.Ik voel de “adrenaline” om zo een kleine gevleugelde vlinder te zien. De spanning, de drift of hoe je het noemen wilt. Vrouwlief vergezeld mij, ze kan een goede hulp zijn in het speuren naar slapende heideblauwtjes en andere gevleugelden. Vier ogen zien meer dan ik alleen.

Het eerste wat ons opvalt is dat er een heerlijke mis hangt, oranje rood gekleurd door de opkomende zon. Verder staat er héél véél water. De ven is groter dan de heidevelden, tot aan het paadje staat er water. Overal is het drassig en modderig.Dit heb ik nog niet meegemaakt. Alles zoeken we af, geen blauwtjes. Geen vlinders. Van de hei is er ook niet veel over nu alles onder water staat.

Wel libellen, een aantal. Ik moet even schakelen want voor mijn ogen en in mijn hoofd was ik heideblauwtjes aan het fotograferen. Maar deze libellen zijn een hele mooie vervanger ervan, ze zien er prachtig uit. Kleurtjes, waterdruppels en vormen maken alles af. Ik ga druk bezig zijn. Camera gereed maken, statief optuigen, compositie maken en bekijken hoe ik mooie plaatjes kan produceren. Het lijkt wel werken! De zon gaat steeds hoger en hoger, de mist verdwijnt zonder dat ik het in de gaten heb. De zonnestralen maken het dat ik het steeds warmer krijg. De pullover kan nu wel uit. Na een aantal uren hou ik het voor gezien. Ik ben moe. Te hard gewerkt.Alle beelden die eerst in mijn hoofd zaten staan nu op een kaartje. Alleen is het onderwerp veranderd. Op naar huuussss…