…. gekaapt of er door geinspireerd. Hoe ik mijn foto’s bewerk is niet zomaar gekomen. Toen ik naar de foto’s van Judith Borremans keek raakte mij dat. De zachte pastelkleuren, het beetje mistige en nevelige. De scherpte en onscherpte. Maar vooral de zachte afwerking. Zijde zacht, zalig.

Nu ken ik Judith al wat langer. Ik had, een hele tijd geleden, een paar workshops bij haar gevolgd. En ik was een tijdje lid van haar online fotoschool. Want ik wilde qua fotostijl en afwerking haar richting op. Het heeft voor mij toch wel een aantal jaren geduurd maar ik geloof dat ik nu wel die richting in ga. Met Lightroom (ja, ja, soms trek ik zwaar aan de schuifjes) en wat ik zelf kan, probeer ik er iets van te maken. Kleurrijk. zachte tinten en soms trek ik de belichting flink open om een lichte foto te krijgen. En wanneer ik het dan mooi vind dan sla ik het zodanig op als eindresultaat. Mijn stijl, of één van mijn kenmerken waaraan je een foto van mij kan herkennen.

Er zitten wel verschillen tussen mijn foto’s en de foto’s van Judith. We gaan uiteindelijk allemaal onze eigen weg, kiezen een eigen pad. Voor mij is dat mooi licht tijdens het fotograferen. En de achtergrond is voor mij vaak belangerijker dan het onderwerp. Heerlijk, die onscherpte en texturen. Ik kan daar helemaal bij weg zwijmelen.En dan thuis lekker alles op mijn manier bewerken zoals ik dat mooi vind. Kleurtjes en een zachte afwerking. Zo zacht als boter, zo zacht als dons. Zou je door een donzen veertje kijken, dan zou je mijn wereld kunnen zien bedenk ik mij nu.